To był pociąg na trasie Białystok - Gdańsk, wracałem z wesela mojego znajomego i nic nie zapowiadało późniejszych wydarzeń. Idąc korytarzem przyglądałem się siedzącym w przedziałach ludziom. W pewnym, momencie, w jednym z przedziałów zobaczyłem atrakcyjną młodą kobietę.

Na pierwszy rzut oka, miała gdzieś z 27 lat. Spoglądała nieruchomo w okno - na śnieżnobiałą rozciągającą się panoramę. (Pamiętam, że była śnieżna, mroźna zima.) Była zatopiona w myślach, ale to, co rzuciło mi się w oczy, to trzymana na kolanach "Polityka". Mimo iż chwyciłem za uchwyt i otwierałem drzwi, nie oderwała oczu od widoku zza okna. Byłem lekko skonfundowany, ponieważ nie spotkałem się z sytuacją, kiedy wchodząca do przedziału osoba nie jest "lustrowana" przez osoby w nim siedzące. Jednocześnie niesamowicie zaintrygowała mnie gazeta, która tak naprawdę była dla mnie pierwszym impulsem, zwracała uwagę. Miałem świadomość, że wchodząc do przedziału, naruszam jej przestrzeń. Powiedziałem dzień dobry i usiadłem naprzeciwko, przy oknie. Mój głos sprawił, że wyrwałem ją z zadumy. Spojrzała na mnie uśmiechnęła się i odpowiedziała na powitanie. Ale zaraz potem znowu zaczęła patrzeć w okno i pogrążyła się w myślach.

Stwierdziłem, że może warto porozmawiać. Dziewczyna nie była bardzo ładna, nie była też brzydka, jednakże miała w sobie to coś, co nie do końca można wyrazić słowami - ten czar i powab. Jednocześnie trzymała Politykę, a to oznaczało, że rozmowa z nią mogłaby umilić dalszą drogę w kierunku Gdańska. Zacząłem zastanawiać się, w jaki sposób najlepiej rozpocząć rozmowę, by skutecznie otworzyć znajomość. Jak zawsze w takiej sytuacji, do głowy napływały mi pomysły i rodzaje zapamiętanych "otwieraczy". Czasami zbyt duża ilość pomysłów zabiera czas, co może spowodować porażkę, wiec szybko zdecydowałem się na wykorzystanie "potwierdzenia rzeczywistości". Zapytałem, troszkę cytując "Wesele": - Co tam słychać w polityce? -